Mariska de Vries - een zelfportret over de invloed van lifestyle tijdens zwangerschap en daarna • The Unit Heerenveen
  • Email: info@theunitsc.nl
  • Tel: 06-24203247
  • Adres: Pompmakker 12G - 8447GJ - Heerenveen

Mariska de Vries – een zelfportret over de invloed van lifestyle tijdens zwangerschap en daarna

Ja…en dan ben ik zelf ook aan de beurt. Als tweede in rij over hoe lifestyle van invloed is op zwangerschap en de periode daarna.

Ik ben Mariska de Vries, 36 jaar en mama van Brent (7), Mees (5) en Roos (1). Samen met Anne Bart, ben ik eigenaar van The Unit, waar ik werk als PNEI therapeut, voedingscoach en training geef.

 

 

 

MINDSET

Elke zwangerschap is weer anders en door de jaren heen verander je ook. Zo was mijn eerste zwangerschap er 1 waarbij alles nieuw is. Ik weet nog goed dat ik alles ging uitpluizen, nazoeken, het zo goed mogelijk wilde doen als werd voorgeschreven. Elke beweging, controle, ontwikkeling was voor het eerst. Ik weet nog dat ik me “druk” kon maken als iets niet “volgens het boekje” ging, en onzeker. Vooral onzeker over of ik het wel goed genoeg deed.

Bij Mees was dat anders. Ik had al een keer “kunnen oefenen” en bovendien was Brent er, waardoor de dynamiek anders is. Bij Brent kon ik uren op de bank gewoon relaxen en kijken naar de bewegingen. Bij Mees was ik vooral ook druk met de verzorging van Brent en “het dagelijkse leven”.

Voor Roos kreeg ik een miskraam, wat bij mij emotioneel er behoorlijk inhakte. Na 2 goede zwangerschappen was ik er nooit vanuit gegaan dat het ook mis kon gaan (ook al weet je wel dat het zo kan zijn), en het was dan ook een klap te horen dat het vruchtzakje leeg was. Immers was ik in mijn gedachten al 8 weken bezig met hoe en wat als de kleine er zou zijn. Dat deed me des te meer beseffen dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. In die periode ben ik ook bewust geraakt dat mijn kinderen gedrag spiegelen of met bepaald gedrag willen helpen inzicht te krijgen in jezelf. Zo bleek Brent ineens opvallend wijze opmerkingen tegen me te maken waardoor ik wel eens tegen Anne Bart zei: “het lijkt wel of hij mijn “beschermer is, in plaats van mijn zoon!”. ” Opmerkingen waarmee je je als 6 jarige helemaal niet mee bezig hoeft te houden. Hiermee ben ik aan de slag gegaan in een persoonlijk ontwikkelingstraject en dit heeft voor mij persoonlijk, en daardoor ook als moeder, hele waardevolle inzichten gegeven. Iets wat ik nog elke dag toepas, want gedrag komt ergens door. En heel vaak komt dat door iets wat jij “geeft”/(on)bewust uitzend. Een kind is niet “expres” vervelend, heeft niet de intentie om jou dwars te zitten.
Als ik dan kijk naar mindset, dan is dat door de jaren heen, en vooral het laatste jaar echt mijn groei geweest. Eigenlijk dichter bij jezelf komen en daardoor ook dichter bij je kinderen.

 

VOEDING

Door mijn werk heb ik door de jaren heen heel wat bijgeleerd over de do’s en don’t t.a.v. voeding. Dus mijn basis heb ik al een hele tijd “goed” staan: 6 vuistjes groente, 3x een portie eiwitten, minimaal 2,5 liter water, geen geraffineerde suikers en bewerkte voeding. Aan 2-3x per week vette vis kwam ik niet, dus daarvoor gebruik ik krillolie als supplement. Temeer omdat die omega 3 vetten ook superbelangrijk zijn voor de ontwikkeling van de hersentjes van de baby.  Ook neem ik een hoogwaardige multi-vitamine en een B-vitamine complex (waaronder foliumzuur).

Zwangerschappen werken vertragend voor je schildklier. Vandaar dat het belangrijk is om er voor te zorgen dat je A) voldoende blijft eten en B) ook zorgt voor voldoende zogenaamde co-factoren (hulpstoffen die essentieel zijn voor een goede schildklierwerking): jodium en selenium. Deze zitten o.a. in paranoten, zeewierproducten en witvis en zitten ook in mijn voeding geintegreerd. Omdat in mijn familie schildklierproblemen voorkomen, heb ik tevens hiervoor een speciaal supplement gebruikt waardoor ik zeker voldoende bouwstoffen binnen kreeg.

Nu geef ik Roos nog steeds borstvoeding, ben weer aan het werk, aan de studie en ook weer aan het sporten. Door drukte is mijn valkuil de neiging te hebben om te weinig te eten. Dit is voor mij dus een extra aandachtspunt. Mijn truc is om in ieder geval er voor te zorgen dat de boodschappen in huis zijn. Daarnaast hebben inmiddels een slowcooker, wat ideaal is als je veel weg bent of weinig tijd om te koken.

In mijn achterhoofd heb ik mijn basics altijd in zicht en weet ik wat ik nog “moet” eten om voldoende binnen te krijgen. Heb je dat niet, dan werkt het vaak prettig om de week vooruit te kijken en hier je boodschappen op te doen.

TRAINING

Sporten, heerlijk vind ik het. Mijn hoofd leegmaken, even aan niets anders hoeven denken en mijn lijf te voelen. Ik vind het prachtig om elke keer weer de uitdaging met mezelf aan te gaan, sterker/fitter te worden en progressie te boeken. Ik ben al jaren gewend om 2-3x in de week te trainen en om even niet te trainen voelt voor mij echt onwennig.

Omdat ik alle 3 de keren echt hele goede zwangerschappen heb gehad, heb ik tot het einde toe door kunnen trainen. Krachttraining is echt mijn ding, circuittraining minder maar vind ik, eenmaal gedaan, wel lekker! Wat ik al gauw merkte was dat conditietraining echt geen succes was. Bij een stukje fietsen werd ik al een hijgend paard, en rennen was ook niet echt een succes. Hier ben ik dan ook, ik denk halverwege, echt mee gestopt. Krachttraining bleef echter wel heel goed gaan. Voor mij was het dan ook vooral de les om mijn ego aan de kant te zetten en lichter te gaan trainen. Normaal gesproken is het streven elke week zwaarder, maar met een groeiende buik, groeiend kind en een verwekend lichaam is dat natuurlijk geen prioriteit meer. Dat betekende dus: lichter gewicht, meer herhalingen. En dat ging prima.

Na de geboorte van Roos maakten minder slaap en het vinden van een nieuw ritme met z’n 5-en dat ik de eerste 4-5 weken niet heb gesport. Fysiek voelde ik me verder heel goed, en na 6 weken heb ik het trainen weer opgepakt. Inmiddels zit ik weer op mijn oude kracht en prestatievermogen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik, toen ik na de bevalling van Brent weer ging sporten, ik geen push up meer kon. Potverdorie, dacht ik nog, lekker is dat! Alles wat ik heb opgebouwd is weer weg. Gelukkig was dat nu (let wel, dat is 7 jaren verder) anders 🙂

Ik ben er van overtuigd dat mindset, voeding en training er voor hebben gezorgd dat ik hele goede zwangerschappen heb gehad en ook na de bevalling supersnel herstelde en “inzetbaar” was.

Luisteren naar je lijf is het allerbelangrijkste. Bij een zwangerschap groeien er 2 mensen. Dat betekent niet dat je moet eten voor 2, maar wél dat het extra belangrijk is om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen. Zeker ook als je borstvoeding geeft!
Sporten (krachttraining) houdt je belastbaar waardoor klachten als bekkeninstabiliteit sterk verminderd kunnen worden. Bovendien: hoe fitter je de bevalling in gaat, hoe groter je herstelvermogen is. Ik vond het zelf bijvoorbeeld ook erg fijn dat ik eigenlijk al direct alles weer kon, en dus ook zorgen voor de jongens.

En tot slot, toch niet geheel onbelangrijk :): precies na 4 maanden zat ik alweer op mijn pre-zwangerschapsgewicht. Zonder dieet, en zonder minder te eten.

Prachtig hoe veerkrachtig een lichaam is, als je er goed voor zorgt!

 

[index]
[index]